*Του Ιγνάτιου Καϊτεζίδη

Δεν υπήρχε σε κανέναν αμφιβολία πως σε εξω-αγωνιστικό επίπεδο ο τελικός κυπέλλου ποδοσφαίρου στον Βόλο θα εξελίσσονταν σε μια ακόμη μάχη φανατικών και ανεγκέφαλων οπαδών που χρησιμοποιούν τη βία (!) για να εκφράσουν την αγάπη (!) στην ομάδα που υποστηρίζουν.  Είδαμε συμπλοκές και ρίψεις κάθε είδους αντικειμένου, ωμή βία και μίσος. Συνελήφθησαν άνθρωποι με μαχαίρια και άλλα αντικείμενα ικανά να σκοτώσουν και αναρωτιέται κάθε λογικός άνθρωπος αν αυτό είναι το οπαδικό επίπεδο που αξίζει να έχουν οι ελληνικές ομάδες (όλες).

Εδώ και χρόνια είμαστε θεατές στο ίδιο έργο. Το σενάριο του οποίου παραμένει σταθερό γιατί πολύ απλά οι συντελεστές του δεν έχουν τη διάθεση ή την ικανότητα να το αλλάξουν. Τι έγινε άραγε με το ηλεκτρονικό εισιτήριο και την περίφημη ταυτοποίηση των φιλάθλων; Πώς περνάνε μέσα στο γήπεδο, κροτίδες και κάθε είδους αντικείμενα; Ποιος ελέγχει και πως τους θεατές μιας ποδοσφαιρικής αναμέτρησης; Ποιες εξοντωτικές οικονομικές ποινές έχουν επιβληθεί σε ομάδες που περιθάλπουν τη δράση οργανωμένων συνδέσμων; Ποια εξοντωτική αγωνιστική τιμωρία έχουν υποστεί οι ομάδες για αυτή την εικόνα;      

Υπάρχει επίσης η οικονομική διάσταση του θέματος. Γιατί επί χρόνια καλείται η αστυνομία να εγγυηθεί την τάξη σε μια υπόθεση δύο ιδιωτικών εταιριών; Πόσο πληρώνουν οι ΠΑΕ για την αστυνομική προστασία της αναμέτρησης; Ποιος αναλαμβάνει το κόστος κατεστραμμένων καθισμάτων, γηπέδων, αυτοκινήτων, καταστημάτων, συρμών του μετρό, αστικών λεωφορείων, επιφανειών από τα άθλια και κακόγουστα γκράφιτι, νοσοκομείων που περιθάλπουν τους τραυματίες της μάχης των δρόμων κλπ;     

Τέλος, υπάρχει και η θεσμική διάσταση του θέματος. Πότε και πως τιμωρήθηκαν εμπρηστικές δηλώσεις προέδρων ή παραγόντων του ποδοσφαίρου;  Ποιος εισαγγελέας διέταξε ποτέ τη δίωξη όσων παρακινούν σε βία και αξιόποινες συμπεριφορές εντός και εκτός γηπέδων; Πότε και πως τιμωρήθηκαν αθλητικές εφημερίδες για τους πρωτοσέλιδους τίτλους τους που υποκινούν τη δράση των ανεγκέφαλων με λεκτικές υπερβολές και υπονοούμενα;

Τίποτε δεν έγινε και τίποτε δε θα γίνει όσο κανείς δεν τολμά. Αυτή είναι η εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου και δεν αλλάζει με ευχές. Τα ελληνικά γήπεδα είναι χώροι εκτόνωσης των διαθέσεων των οπαδών. Με φτωχό ποδοσφαιρικό θέαμα και με τη δράση να εξελίσσεται στις κερκίδες και όχι στον αγωνιστικό χώρο. Αν κάποιος κάνει και το λάθος  να πάρει μαζί το παιδί του αυτό θα μορφωθεί με τις πλέον σύγχρονες και ευρηματικές βωμολοχίες, θα δει «να πέφτει ξύλο» στις κερκίδες (και των επισήμων) και θα αναρωτηθεί σε ποια έννοια του «ευ αγωνίζεσθε» ανήκουν όλα τα παραπάνω.

Το στάδιο της Ζανκτ Πάουλι στο Αμβούργο είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο μιας μικρής Γερμανικής ομάδας. Κατάφερε όμως να γίνει διάσημο χάρη σε μια μοναδική καινοτομία. Φιλοξενεί στις εγκαταστάσεις του ένα νηπιαγωγείο! Οι μικροί μαθητές έχουν την αίθουσά τους στην πιο περίοπτη θέση του σταδίου, μαθαίνουν τραγουδάκια της ομάδας τους, παίκτες τους διαβάζουν παραμύθια, παίζουν μπάλα στον αγωνιστικό χώρο και κάθε Κυριακή μαζί με τους γονείς τους υποστηρίζουν την ομάδα τους τραγουδώντας τον ύμνο της!

Τα σχόλια δικά σας!

*Ο Ιγνάτιος Καϊτεζίδης είναι Δήμαρχος Πυλαίας-Χορτιάτη και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών της ΚΕΔΕ