Εξομολόγηση ψυχής του Γιώργου Λιάνη για τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Μιλά για τα 33 χρόνια γνήσιας φιλίας τους που «κλείνει» μέσα στο νέο του βιβλίο, «Στέλιος Καζαντζίδης: Η φωνή, η ψυχή, η ζωή του»!

Με μια... κατάδυση στον ψυχισμό του ξέγνοιαστου βαρκάρη, ο Γιώργος Λιάνης κατέγραψε τη δική του κληρονομιά γνωριμίας με τον έναν και μοναδικό «μύθο» του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, τον Στελάρα.

Ο συγγραφέας μίλησε στην «Espresso» για τα 33 χρόνια γνήσιας φιλίας τους -από το 1968 ως το 2001- και τις άγνωστες αντρίκειες κουβέντες τους. Στο παζλ αυτής της πολύχρωμης και αποκαλυπτικής συγγραφής λείπει ένα κομμάτι.

 «Βαστάω πράγματι ένα γεγονός μέσα στην καρδιά μου το οποίο αρνούμαι να παραδώσω στον κόσμο. Δεν επιθυμώ να λιγοστέψω τον μύθο του γενναίου Ατλαντα. Νιώθω μια απέραντη ευθύνη -και ηθική- απέναντί του, επειδή ο απαρηγόρητος παρηγορητής των Ελλήνων αδικήθηκε από τρίτους αλλά κι από τον εαυτό του» αποκάλυψε.

Λίγο πριν φύγει από τη ζωή ο Στέλιος Καζαντζίδης (2001) υπήρξε μια απομάκρυνση μεταξύ των δύο φίλων. Ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ αποφεύγει την κουβέντα με σιωπή παρατεταμένη. «Δεν ήθελα να είμαι κοντά του, ωστόσο κράτησα αλώβητη τη σχέση μας. Ημουν εκεί όταν πέθανε. Τον πένθησα, τον θρήνησα στο κοιμητήριο κι ακόμα τον θρηνώ. Θα τον πάρω στον ταξιδιωτικό μου σάκο όταν φύγω από τη ζωή» λέει και η φωνή του κομπιάζει από συγκίνηση.