Για την σχέση του με τον χρόνο μίλησε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα tovima. gr, ο  Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Δείτε ένα απόσπασμα από την συνέντευξή του:

Πόσο σας αγχώνει η φθορά του σώματος;

«Παραδόξως, έχω καλύτερη φυσική κατάσταση από ό,τι είκοσι χρόνια πριν. Δεν καπνίζω πια, ούτε και πίνω πολύ. Αθλούμαι μανιωδώς. Παρ' όλα αυτά, βγάζω διάφορα προβλήματα τελευταίως και ξέρω πως το σώμα αρχίζει να με εγκαταλείπει, όσο κι αν κάνω πως δεν το βλέπω. Δυστυχώς, όμως, νομίζω πως είμαι ακόμη παιδί. Χαζολογάω, χάνω πολύτιμο χρόνο και συμπεριφέρομαι σαν να έχω πολλές δεκαετίες μπροστά μου».

Με ποια όπλα καταπολεμάτε αυτήν την αίσθηση ματαιότητας που μας πολιορκεί όλους μερικές φορές;

«Πολλές φορές, η αίσθηση ματαιότητας μπορεί να είναι αποτέλεσμα μεγάλης σοφίας, αλλά συχνά είναι και αποτέλεσμα εγωισμού. Αν όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον εαυτό μας, τότε, πράγματι, όλα είναι μάταια. Αν δει κανείς, όμως, τον εαυτό του σαν έναν κρίκο μιας τεράστιας αλυσίδας, τότε ξέρει πόσο σημαντικός είναι μέσα στην ασημαντότητά του. Το να παλεύεις, για παράδειγμα, να αφήσεις ένα τεράστιο προσωπικό έργο πίσω σου, ίσως είναι μάταιο. Το να μη σε νοιάζει τι θα αφήσεις στους επόμενους, είναι μάλλον χειρότερο. Αν αντιληφθείς, όμως, την παράδοση σαν υπόσχεση, δηλαδή σαν εξέλιξη και όχι σαν συντήρηση, αν με λίγα λόγια απλά προσθέσεις στα όσα σου έχουν παραδοθεί και όσα μικρά ή μεγάλα έχεις εσύ να παραδόσεις, τότε ίσως να καταργείται κάθε έννοια ματαιότητας».