Είμαι στο ταξί για πολύ μικρή κούρσα.

Το έχω πάρει από την Μητροπόλεως για να με πάει μέχρι τον Λευκό Πύργο.

Φυσικά ντρέπομαι για την κοντινή απόσταση αλλά βιαζόμουν για να φτάσω στη δουλειά.

Σε αυτές τις περιπτώσεις λέω ψέματα ότι, ξέρω ‘γω, πονάει το πόδι μου.

-«Εμ βέβαια», μου λέει ο οδηγός ταξί, «μου φοράτε τα δωδεκάποντα μέρα μεσημέρι και θέλετε να διανύσετε και αποστάσεις».

-«Ε στη Θεσσαλονίκη είμαστε» του λέω. «Τι θα φοράμε; Να προσγειωθεί κανένα ΟΥΦΟ και να μην ξέρει που βρίσκεται; Μόνο το δωδεκάποντο να δει ο EΤ, λίγο να έχει κάνει μια βασική έρευνα για τη ζωή στη Γη και μάλιστα στη Θεσσαλονίκη θα καταλάβει αμέσως που βρίσκεται».

Ο οδηγός γελάει και συνεχίζει.

-«Και τρέσες στα μαλλιά και ψεύτικα νύχια και φακούς επαφής. Σκέτη απάτη είστε. Ενώ για εμάς τους καημένους τίποτα δεν έχει βγει».

Είπα να του θυμίσω το παπούτσι με το κρυμμένο εσωτερικό τακούνι που είχα δει σε κάποιο telemarketing αλλά έκρινα ότι δεν είναι ο ιδανικός αγοραστής και του είπα ότι οι άντρες δεν τα χρειάζονται αυτά και ότι ο σωστός ο άντρας όπως και το ματς κρίνονται στον πόντο! Ότι κι αν σημαίνει αυτό ;)

Καλά κούλουμα κόσμε, όπως λένε και οι φίλοι Αθηναίοι! Έτσι επειδή είμαστε και κοσμοπολίτες.